prelude

من برای فهم انسان یه نمودار فرض کردم که محور عمودیش تعداد احتمالات مختلف رفتاریه و محور افقیش طیفی که ابتداش حیوان و انتهاش ماشین هوشمند ودرمیانه انسانه...یه نمودار زنگوله ای... مسلما میدونید که احتمالات رفتاری در حیوان و در ماشین خیلی کمه مسلما شما از حیوان گرسنه یه رفتار بیشتر انتظار ندارید و همچنین از ماشینی که برای کار خاصی برنامه ریزی شده به همچنین...ولی انسان در میانه قرار داره به نظر من البته با بالاترین تعداد احتمال رفتاری...ولی از نظر اکثر افراد انسان کسیه که در دو طرف این نمودار قرار داره ولی واقعا این انسانیته؟

انضباط،صداقت،وفاداری،عشق،ثبات قدم،شجاعت،ایثار و همه چیزهایی که به عنوان صفات خوب انسانی شمرده میشند در واقع صفات ماشین و یا حیوان هستند صفات موجوداتی که یا نمیتونند یا نمیخوان غیر از اونی که باید، عمل کنند من چیزی رو که به عنوان اخلاق شناخته میشه رو رد یا تقبیح نمیکنم ولی این برام سواله که واقعا انسان جه موجودیه؟اگر روبوت هوشمندی وجود داشت آیا صدیق تر وفا دارتر ایثار گرتر از اون پیدا میشد؟ به راحتی در مواجهه با بزرگترین خطرها قرار میگرفت بدون اینکه بپرسه چرا؟صلا چرا ما معیار خوب و بد رو برای انسان به کار میبریم؟به نظر من ما فقط دو معیار آگاهی و ناآگاهی رو داریم...همین

تنها تفاوت بین اینها تفاوت در آگاهیه اینکه آگاهانه ایثار کنند آگاهانه عشق بورزند وآگاهانه بمیرند ولی آیا ما وقتی که کار خوبی رو انجام میدیم واقعا آگاهانه است؟واقعا میدونیم چرا این کار بده یا خوب؟اگر من انسان خوبی هستم بنا به تعریفات موجود آیا واقعا انسانم؟یا حیوانی سر به زیر یا ماشینی متعهد؟

گاهی افکار عجیبی به سرم میزنه...خیلی عجیب

#

پی نوشت:اسم وبلاگمو یه مدت عوض کردم ولی دیدم همین خیلی بهترتره

پی نوشت2:هیچ دقت کردیدنادیده گرفتن احساسات خیلی آسون تر از کنترلشونه